سپرده‌های سرمایه‌گذاری مدت‌دار

از ویکی‌مبنا
Share/Save/Bookmark
پرش به: ناوبری، جستجو

سپرده سرمايه‌گذارى مدت‌دار سپرده‌اي است که اشخاص به قصد سرمايه‌گذارى نزد بانک مي‌گذارند و بانک را در به‌کارگيرى و استفاده از سپرده طبق مقررات پيش‌بينى شده در قانون عمليات بانکى بدون ربا وکيل خود قرار مى‌دهند. رابطه بانک و صاحب سپرده در حساب‏هاي سرمايه‏‌گذاري، رابطه وکیل و موکل است. بانک‏‌ها باز پرداخت اصل سپرده سرمايه‌‏گذاري مدت‌‏دار را تعهد، و منافع حاصل از عمليات مذکور را طبق قرارداد، متناسب با مدت و مبلغ سپرده، با رعايت سهم منابع بانک، پس از کسر هزينه‌‏ها و حق‏‌الوکاله، بين صاحبان سپرده‏‌ها تقسيم مي‌‏کنند. در اين حساب‏‌ها ميزان سود از ابتدا روشن نيست؛ اما به سبب گستردگي عملیات و تنوع معاملات، اطمينان هست که سود مناسبي عايد اين وجوه خواهد شد؛ به ‏طوري که بانک مي‏‌تواند پيش از حسابرسي، به آنان سود علي‏‌الحساب بپردازد.

معادل انگلیسی Time Investment deposits می‌باشد.

انواع

  1. سپرده سرمايه‌گذاري مدت‌دار – کوتاه‌مدت ریالی
  2. سپرده سرمايه‌گذاري مدت‌دار - بلند مدت ریالی
  3. سپرده سرمايه‌گذاري مدت‌دار- ارزی

مرجع

  • فصل دوم قانون عملیات بانکی بدون ربا (بهره)
  • آئین‌نامه اجرایی فصل دوم قانون عملیات بانکی بدون ربا(بهره)

موارد کاربرد

  1. بانک‌‏ها وجوه اين حساب را به وکالت از صاحبان سپرده در امور مشارکت، مضاربه، اجاره به شرط تمليک، معاملات اقساطي، مزارعه، مساقات، سرمايه‌‏گذاري مستقيم، معاملات سلف، جعاله، استصناع، مرابحه و خرید دین به‏‌کار مي‏‌گيرند.

محدودیت‌ها

  • میزان حداقل و حداکثر حق‌الوکاله به‌کارگیری سپرده‌های مدت‌دار توسط بانک مرکزی تعیین و ابلاغ می‌گردد.
  • بانک‌ها در تعیین منابع لازم جهت اعطای تسهیلات باید اولویت را به منابع سپرده‌گذار بدهند.

منابع

  1. بهمند، محمد و محمود بهمنی (1381)، بانکداری داخلی یک، موسسه عالی بانکداری ایران.